De voorbije twee weken zag ik in de buurt heel wat volgeladen auto’s vertrekken, op vakantie en op familiebezoek, in de landen van herkomst. Steeds meer mensen leven hier en ook nog een beetje ginder. Hoe veranderen gezinnen in tijden van globalisering en migratie? Hoeveel afstand verdraagt de liefde en welke heeft ze nodig? Hoe ontstaan in een globaliserende wereld nieuwe liefdes- en familievormen over grenzen en afkomst heen? En wat betekenen deze transnationale gezinnen voor onze visie op gezin, familie, samenleving?

Dat zijn de kernvragen in het nieuwe en bijzonder boeiende boek ‘Fernliebe. Lebensformen im globalen Zeitalter’ van de Duitse sociologen Ulrich Beck en Elisabeth Beck-Gernsheim. Hun vragen zijn relevant, want steeds vaker moet het sociaal werk in deze wereld van toenemende globalisering, migratie en diversiteit aan de slag met gezinsrelaties over grenzen heen.

Speelt ons gezinsbeleid voldoende in op die snelle toename van gezinnen van verschillende etnisch-culturele oorsprong in onze steden? En welke invloed heeft het migratiebeleid op deze gezinnen? Nu België de wet op de gezinshereniging heeft verstrengd om volgmigratie af te remmen, en Vlaanderen reikhalzend uitkijkt naar meer bevoegdheden voor een eigen gezinsbeleid, is het meer dan tijd om met een open blik naar de globalisering van gezinnen en relaties te kijken.

Een uitgebreide bespreking van het boek verscheen deze week in Alert, het tijdschrift voor sociaal werk en politiek, met als titel ‘Gezinnen over grenzen. Een uitdaging voor het gezinsbeleid.’ U kan het hier lezen.