Migranten zijn vaker transmigranten. In plaats van naar ons land te trekken om zich hier te settelen, wat algemeen wordt aangenomen, blijven migranten en vluchtelingen steeds vaker doorreizen van land tot land. Hierdoor dringt een herziening van het inburgeringsbeleid en onze sociale hulpverlening zich op. Dit blijkt uit het boek ‘Transmigratie. Hulp verlenen in een wereld van superdiversiteit’ van Mieke Schrooten, Sophie Withaeckx, Dirk Geldof en Margot Lavent. Het boek bouwt verder op 'Superdiversiteit. Hoe migratie onze samenleving verandert'.

Migranten bleven vroeger meestal langdurig of definitief in hun nieuw land, ofwel ze keerden ze terug naar hun land van herkomst. Hoewel onze maatschappij nog steeds vasthoudt aan dit idee, is dit beeld in de 21ste eeuw niet meer houdbaar. In onze diverse samenleving is migratie niet langer een enkelvoudige beweging van een land van herkomst naar een land van aankomst, maar alsmaar vaker een meervoudig traject tussen meerdere landen. Transmigranten migreren van land A naar land B, vervolgens naar land C en land D, keren dan eventueel terug naar B, om van daaruit misschien weer naar een nieuwe bestemming te trekken. Tijdelijkheid en mobiliteit kenmerken hun verblijf.

Het boek schetst de uitdagingen die transmigratie stelt aan onze sociale hulpverlening: “Professionals kunnen pas op een goede manier omgaan met deze transmigranten, wanneer de sociale hulpverlening en organisaties waarin ze werken aangepast zijn aan de specifieke noden van deze migranten. Door hun meervoudige migratie-ervaringen verwachten zij zich in een nieuw land vaak aan dezelfde hulpverlening die ze kregen in het vorige. Daarom moeten we streven naar een hulpverlening in een meer grensoverschrijdende context.

Beleid op maat van transmigratie
Het huidige inburgeringsbeleid in Vlaanderen zet in op integratie maar vertrekt nog te veel vanuit de overtuiging dat alle nieuwkomers zich definitief in ons land willen vestigen. Dit beleid strookt niet meer met de realiteit. Om gelijke kansen voor iedereen te kunnen garanderen, is het belangrijk om vanuit beleidsperspectief de realiteit van transmigratie te (h)erkennen en oog te hebben voor het feit dat niet alle migranten in ons land zijn gekomen om te blijven. Dit betekent ook dat de trage opvraagbaarheid van opgebouwde en overdraagbare sociale zekerheidsrechten van de baan moet. Transmigranten verblijven vaak niet lang genoeg op dezelfde plaats om hierop te kunnen wachten. Bovendien moet er ook dringend meer aandacht besteed worden aan de harmonisering van onder meer verblijfswetgevingen en wetgevingen inzake huwelijk, samenwoonst of echtscheiding op federaal en Europees niveau.

Boekgegevens
Mieke Schrooten, Sophie Withaeckx, Dirk Geldof & Margot Lavent (2015). Transmigratie. Hulp verlenen in een wereld van superdiversiteit. Leuven, Acco.
ISBN 978 94 6292 271 6

Een voorsmaakje kan je vinden op sociaal.net