De stadsvlucht is gekeerd: de voorbije zes jaar kende Antwerpen opnieuw een duidelijke bevolkingsaangroei. Da’s goed nieuws. De drie klassieke partijen van het huidige stadsbestuur willen meer jonge gezinnen aantrekken. Da’s perfect, op één voorwaarde: dat het geen sociale verdringing oplevert, waarbij sociaal zwakkeren uit bepaalde wijken of zelfs uit de stad drijft. En daar wringt nu net het schoentje…

Het vorige bestuursakkoord - met Groen! in de meerderheid – voorzag 4.000 nieuwe sociale woningen, een aantal dat bijna is gehaald. Nu zijn er geen streefcijfers meer over nieuwe sociale woningen in de stad. Volgens het bestuursakkoord moeten eventuele sociale woningen bij voorkeur buiten de stad komen. In de stad wil dit bestuur niet voor er een sociaal huurbesluit is dat toelaat de inkomensgrenzen op te trekken, en dan nog enkel in wijken waar er minder dan gemiddeld zijn.

Dit stadsbestuur wil dus een rem op de aangroei van sociale woningen, terwijl men de doelgroep wil verruimen, en dus de zwaksten zal verdringen. Men geeft prioriteit aan een woonbeleid voor de middengroepen, met verdringing als gevolg. Zwakke groepen worden uit de markt en uit de stad geprezen. Eén alternatief, met name meer sociale woningbouw, staat onder druk. De angst voor kleur en gettovorming leidt tot verdringingsbeleid.

De voorbije weken schreef ik een artikel over het keren van de stadsvlucht, over sociale stadsontwikkeling, over hoe onze steden kunnen uitgroeien tot emancipatiemachines en hoe ze kosmopolitisch worden. Het verschijnt eerstdaags in Ruimte en Planning. Het staat vanaf vandaag ook hier.